Η μύτη είναι έντονη αλλά ελεγχόμενη: λευκό ροδάκινο, αγιόκλημα, θρυμματισμένο δαφνόφυλλο, μια νότα ταλκ και άνθος κατιφέ. Στο στόμα παραμένει σφιχτό αντί για πληθωρικό, με φρέσκα πυρηνόκαρπα και φλούδα εσπεριδοειδών πάνω σε ζωηρή οξύτητα και μακρύ, αλμυρό τελείωμα. Μια ποικιλία που συχνά τείνει να γίνει υπερβολικά αρωματική και μονοδιάστατη, εδώ, με λίγη παραμονή στα στέμφυλα, αποκτά πραγματική ραχοκοκαλιά: ανθική, φινετσάτη και επικίνδυνα ευκολόπιοτη.
