Αυτό είναι υγρή ιστορία — ένα κεχριμπαρένιο απομεινάρι της Ζακύνθου από το Κτήμα Μερκούρη στην Ηλεία, που πεισματικά κρατά ζωντανή μια σχεδόν ξεχασμένη παράδοση.
Στη μύτη είναι άγριο και ατίθασο: ένα έντονο, οξειδωτικό κύμα από μέλι καστανιάς και ανθούς φράουλας, καψαλισμένο κουμκουάτ και αποξηραμένους χουρμάδες, μπλεγμένα με καβουρδισμένα μπαχαρικά, σιρόπι σφενδάμου, λικέρ πορτοκαλιού και αποξηραμένα ορεινά βότανα. Στο στόμα όλη αυτή η ένταση ηρεμεί και γίνεται πιο στοχαστική: ζεστό αλκοόλ, καπνιστές νότες, γλυκόπικρη καραμέλα, μια διακριτική αλμύρα και αποξηραμένα βότανα που επιμένουν κάτω από το οξειδωτικό πέπλο.
Η επίγευση είναι μακριά και αλμυρή, γεμάτη καβουρδισμένους ξηρούς καρπούς και λανολίνη, και κλείνει με μια γοητεία άλλης εποχής που, όπως οι σπείρες του καπνού ενός πούρου ή οι τελευταίες σελίδες ενός παλιού, σκονισμένου βιβλίου, συνεχίζει να μένει στον αέρα.
Ένας υπέροχα εκκεντρικός επιζών μιας άλλης εποχής. Και είναι πραγματικά ανακουφιστικό που ο Διονύσης Κεφαλληνός ανέλαβε αυτό το μοναδικό εγχείρημα, φροντίζοντας ώστε αυτή η παράξενη, όμορφη ιστορία του Παύλου να μη χαθεί.
Ταιριάξτε το με πλούσιες, πολύ πλούσιες σάλτσες, γλυκάδια, κρέατα με δυνατή καπνιστή κρούστα — ή κρατήστε το για το γλυκό, ένα πούρο και το σούρουπο.
